Door woningbezit te stimuleren, vergroten overheden de vermogensongelijkheid in Europese samenlevingen, zeker nu steeds meer huizen worden verkocht om te kunnen verhuren. Dat zegt Sociaal geograaf Rowan Arundel in de Volkskrant.http://www.volkskrant.nl/economie/-woningbezit-vergroot-sociale-ongelijkheid~a4451954/
Door woningbezit te stimuleren, vergroten overheden de vermogensongelijkheid in Europese samenlevingen, zeker nu steeds meer huizen worden verkocht om te kunnen verhuren. Dat zegt Sociaal geograaf Rowan Arundel in de Volkskrant.
Terwijl jonge mensen niet kunnen kopen en zich dure huurwoningen niet kunnen veroorloven, worden vermogende huizenbezitters steeds rijker door te beleggen in woningen die in waarde stijgen. In de meeste landen wordt die ongelijkheid voorlopig alleen maar groter, concludeert sociaal geograaf Rowan Arundel die recent promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam op een onderzoek naar het ‘massale woningbezit’ in Europa.
Niet-kopers blijven achter
Onderzoeken leken tot nu toe te laten zien dat in de tweede helft van de 20ste eeuw het stijgende huizenbezit juist de ongelijkheid tussen arm en rijk verminderde, omdat mensen met lage inkomens goede investeringen konden doen in huizen. Maar Arundel deed juist onderzoek naar de mensen die het niet lukte een huis te kopen en concludeert dat voor hen, het stimulerende woningmarktbeleid negatief uitpakt.
Verschralen welvaartsstaat
Hiermee bestrijdt Arundel de ideologie van veel Europese regeringen die woningbezit stimuleren omdat burgers daardoor welvarender en zelfredzamer zouden worden: zij zouden daarbij degene die zich geen eigen woning kunnen veroorloven, uit het oog verliezen. “Overheden hebben het toegenomen woningbezit gebruikt om onderdelen van de welvaartsstaat te verschralen. Als iedereen een eigen huis heeft, en daarmee een groot vermogen, kan de pensioenvoorziening ook wel wat soberder, is de redenering”, aldus Arundel in de Volkskrant.
Steeds grotere groep
Daarbij komt dat de groep die niet kan kopen steeds groter is geworden, door strengere hypotheeknormen en onzekere arbeidsmarkt. ‘Er zijn steeds meer ‘boemerangkinderen’ die na hun studie weer bij hun ouders gaan wonen en zzp’ers die dure huurwoningen delen.’
Advies aan beleidsmakers
Regelgeving kan volgens de promovendus de maatschappelijke ongelijkheid ook dempen, bijvoorbeeld door betaalbare sociale huurwoningen voor grote groepen beschikbaar te maken, zoals Nederland in het verleden deed. De laatste jaren is de toegangsdrempel tot de sociale huursector juist hoger geworden. Arundel concludeert: “Als overheden een grotere sociaal-economische gelijkheid willen bereiken, moeten beleidsmakers er zorg voor dragen dat iedereen, ongeacht zijn inkomen of vermogen, aanspraak kan maken op een goede en betaalbare woning.”
