Het is een instrument in handen van de hypotheekhouders om meer controle te krijgen over de verkoop van een onderpand indien de eigenaar niet meer aan zijn of haar verplichtingen kan voldoen. Een zeer omstreden instrument, dat wel.
Waarom is het zo omstreden? Daar zijn drie redenen voor aan te geven:
– Ten eerste omdat de eigenaar de volledige zeggenschap over (de verkoop van) de woning uit handen geeft;
– Ten tweede omdat de grens waartegen de woning verkocht mag worden, weliswaar gedekt door een taxatierapport, bepaald wordt door de bank;
– Ten derde omdat het tekenen van een volmacht in combinatie met een loonbeslag door de bank een concrete financiële gijzeling van de debiteur betekent.
Voeg daaraan toe dat de mythe bestaat dat indien men een volmacht tekent, men niet meer in aanmerking zou komen voor een schuldsanering en de chaos omtrent de OVOV is compleet.
Is de volmacht dan daadwerkelijk zo slecht om als instrument in te zetten? Nee, absoluut niet. Het kan een zeer goed instrument zijn voor zowel de bank als de debiteur als aan een aantal voorwaarden wordt voldaan. Door de zekerheid die de volmacht de bank biedt kan er tijd en geld beschikbaar gesteld worden om tot een gedegen onderhandse verkoop te komen, waarbij een hogere opbrengst gerealiseerd wordt dan bij een executieveiling van het onderpand.
De volmacht moet dan wel, naast de wettelijke vereisten, aan minimaal twee voorwaarden voldoen:
– De ondergrens moet worden bepaald aan de hand van een gevalideerd taxatierapport, waarin de marktwaarde bij gedwongen verkoop is vastgesteld;
– Er moet melding gedaan worden van een duidelijke inspanningsverplichting door de volmachthouder.
Door het invullen van deze voorwaarden heeft de debiteur de zekerheid dat er ook serieus gewerkt wordt aan een onderhandse verkoop ter voorkoming van een veiling, in plaats van een onderhandse verkoop in het veilingtraject.
Als de volmachthouder ook nog de uiterste terughoudendheid betracht met het leggen van een loonbeslag, (dat kan immers na de verkoop ook nog) is er voor beide partijen een aanvaardbaar en bruikbaar instrument voorhanden om de restschuld zoveel mogelijk te beperken.
En die schuldsanering dan? Die mythe moet voor eens en voor altijd uit de wereld. Als men een volmacht tekent waarmee men tracht te voorkomen dat men van kwaad tot erger vervalt, kan geen enkele rechter daar een grondslag in zien om een schuldsanering te weigeren.
De schuld en schade moedwillig en onnodig vergroten door de woning maar op de veiling te gooien en voor een appel en een ei te verkopen lijkt eerder een gegronde reden om een schuldsanering traject te weigeren.
Rogier van Heijnsbergen RMT
Van Heijnsbergen & Partners
